विचार/ विवेचना/ विविध: - एचकेनेपाल डट कम

उनीसंगको पहिलो र अन्तिम भेट - सुनिता गिरी

September 16th, 2008

उनीसंगको पहिलो र अन्तिम भेट

- सुनिता गिरी
सानै उमेरदेखि भावनात्मक लयहरुमा गाइएका नयाँ पुराना गीतहरुको कर्णप्रिय झन्कारहरुले मलाई भिन्नै किसिमको आनन्द दिलाउथ्यो। त्यसमा पनि नारायण गोपालका मुटु छुने गीतहरुले यो मनमा डेरा जमाई सकेको थियो।

उनीसंग प्रत्यक्ष भेट नभए पनि उनका गीतहरुमा मानव जीवनका तीतामीठा क्षणहरुको दुखेसो पोखिएको हुनाले नेपाली माया उर्लिएको भान हुन्थ्यो। समयको छालसंगै बृद्धदेखि बालकसम्म उनैका स्वर लहरीहरु आफै आफै जानी नजानी गाइरहेको भेटिन्थ्यो। यिनै रङीचङी अनुभूतिसंगै मानव जीवनका रामकहानीहरु गाउँदा गाउदै उनकै रामकहानीको अन्तिम घडी आइसकेको रहेछ। उनकै छायाँले उनलाईनै छाडेर जान लागेका रहेछन्। उनले गाएका थिए- ” नलेखेको गीत मेरो पाखा भरि गाए जस्तो, नदेखेको माया मेरो आँखा भरि पाए जस्तो ” । उनी लामो समयको बिरामीपछि अथक प्रयास हुदा हुदै पनि र सबैको मायाको डोरीमा बाधिदा बाधिदै पनि दैबको लिला उनको बीर अस्पतालको आइसीयुमा अन्तिम उपचारको प्रयाश गरिदै थियो। यो खबरले सबै शुभचिन्तकहरुलाई मर्माहित बनायो। त्यसमध्ये घायल म पनि एक थिएँ। मनमा जति बेला पनि नारायण गोपालका गीतहरु गुन्जिरहन्थ्यो। मैले आफनो मनलाई थाम्न नसकी आइसीयुमा गएँ । यसो हेरेँ बाहिर पटि्ट मानिसहरु आँखामा आँसु लिएर टोलाइरहेका, एउटा सानो टेबुलमा आगन्तुक पुस्तिका, मानिसको अध्यारो अनुहार, देखे। एक एक गरेर मात्र भित्र पस्न पाईने रहेछ। मैले आगन्तुक पुस्तिकामा पल्टाएँ र सर्सर्ती लेखेँ खै के के लेखेँ स्वर सम्राटलाई एउटा प्याराग्राफ नै बनेछ। अनि म भित्र पसें, त्यो दिन नै मेरो पहिलो र अन्तिम भेट रहेछ । बेडमा लमतन्न अक्सिजन लगाएर सुतिरहेका नारायणगोपालले बिस्तारै मतर्फ हेरेर फेरि आँखा बन्द गरे। कुनै परिचित व्यक्तिसंगको भेट जस्तै गरेर…तर उनको सम्झनामा राखिएको आगन्तुक पुस्तिकामा उनको जीवनमा, मेरो पहिलो परिचय थियो। मेरो आँखाबाट बलिन्द्रधारा आँसु बर्षिए थाम्नै सकिंन, बाहिर निस्किएँ।

“एउटा मान्छेको मायाले कति फरक पर्दछ जिन्दगीमा” भन्ने गीत गुन्जिरहेझै लाग्थ्यो त्यसबेला। त्यस दिनको भोलिपल्ट उनको प्राण पखेरु उडेर गएछ सदासदाको लागि। उनको शवमाथि फूल अबिर बर्षाएका थिए। हजारौ नरनारीहरु भावविव्हल हुदै शवसंगै पछि लागेका थिए। उनको शवले उनकै गीत गाइरहेझै लाग्दथ्यो -
” आजै र राति के देखे सपनी मै मरि गएको” नारायण गोपालका मुटु चुढाउने गीतहरुले म यति रोएँ, लाग्छ एउटै परिवारमा भएको सदस्यको मृत्यु भएको छ। त्यस दिनदेखि मलाई यस्तो लाग्छ हामी सबै एउटै घरका परिवार हौ। कर्तब्य र व्यवहारले परिस्थिति र वाताबरणले आफनो आफनो कर्मप्रति विबश भएर जो जहाँ पुगे पनि नेपाली रगतको मायालाई मन मन्दिरमा सजाउँ भन्ने भावना जगाउन आग्रह गर्दछु।
हङकङ

        

Entry Filed under: एचकेनेपाल डट कम, विचार / विविध